Evelien's Dagboek

Hobbiton

Het beviel ons uitstekend in Tauranga, dus ik vroeg de hotelbaas of we nog een paar nachten langer mochten blijven, maar helaas: Het hotel was voor de komende nachten al volgeboekt; we moesten echt weg. Maar waar naartoe? De hoogtepunten van het Noordereiland die op mijn verlanglijstje stonden, hadden we inmiddels gehad. En we moesten langzamerhand aan de terugreis gaan denken. Het beste was dus om maar in de richting van Auckland te gaan, daar moesten we uiteindelijk weer uitkomen. Hamilton dan maar…

De route van Tauranga naar Hamilton gaat via de S29 en de S1. En daar waren we al een paar keer langs een interessante wegwijzer gekomen: “Hobbiton”! Je wordt overal in Nieuw-Zeeland bestookt met reclamefolders, waarin dure busreizen naar Hobbiton worden aangeboden, maar als je er tòch langskomt, heb je zo’n busreis helemaal niet nodig! (Dacht ik.)

Ik heb het over “Lord of the Rings” (“In de ban van de Ring“) natuurlijk, het beroemde boek van John Ronald Reuel Tolkien. De opnamen voor de film zijn gemaakt in Nieuw-Zeeland en deze wegwijzer wijst naar de locatie waar de buiten-opnamen van “Hobbiton” (“Hobbitstee“) in “The Shire” (“De Gouw“) zijn gemaakt. Wat let ons om even rechtsaf te slaan en een kijkje te nemen?

  
En jawel hoor: Na een paar kilometer op Buckland Road zagen we een groot bord: “Welcome to Hobbiton” Maar ondanks dat bord bleken we daar helemaal niet welkom te zijn. De filmset bevond zich ergens achter de heuvels, voorbij een bord “Verboden toegang”, dat er uit zag alsof al veel mensen hun frustratie er op hadden uitgeleefd. Het enige dat er te zien was waren een restaurant, een schapenfarm en een souvenirwinkel.

  
Niet dat er op die filmset zo heel veel meer te zien zou zijn geweest: Mensen die er echt geweest zijn, kunnen je vertellen dat de Hobbit-huizen met hun karakteristieke ronde ramen en deuren in feite niet meer zijn dan façades van hardboard met niks er achter. Alle binnen-opnamen zijn gemaakt in de studio’s in Wellington. Nou, zo’n façade stond er ook in de souvenirwinkel. En toch… Ik was erg teleurgesteld.

Als je het hek en de elektriciteitsdraden wegdenkt, ziet het landschap er inderdaad uit, zoals je je “De Gouw” kunt voorstellen: Het vredigste gebied van “Midden-Aarde”, waar de Hobbits wonen. De Hobbits, dat vriendelijke, oeroude volk, dat houdt van eten en slapen en graag een goede pijp rookt. Ze bemoeien zich niet graag met de zaken van de grote mensen zoals oorlogen, techniek of politiek. Je ziet ze hier bijna voor je…

Hamilton is niet de eerste plaats waar je aan denkt bij vakantie in Nieuw-Zeeland. Het ligt in het binnenland. Dat geldt ook voor Taupo, maar dat heeft tenminste een meer. En Rotorua heeft zijn hete modderpoelen. Maar wat is er nou te beleven in Hamilton?? De reisgids stelde ons gerust: Er waren in elk geval uitstekende restaurants te vinden.

Via de i-Site boekten we een hotel (Aaron Court Motor Inn) met een heerlijke badkamer: Bubbelbad en massagedouche; yeah! En, heel belangrijk: Een klein balkonnetje waar we mochten roken. We brachten er onze koffers naartoe en gingen de stad verkennen.

Er waren leuke winkels om te bekijken, één van de laatste kansen voor ons om nog wat spullen op de kop te tikken voor vriendelijke, Nieuwzeelandse prijzen. Bijvoorbeeld Lord of the Rings, alle delen in één band bij boekwinkel Whitcoulls voor NZ$ 39,99 (Euro 16,40). Kan Amazon daar nog tegenop? Zeker wel: De editie die ik gekocht heb is niet meer nieuw te koop, maar wel: “The Lord of the Rings: 50th Anniversary, One Vol. Edition” voor maar US$13,00 (Euro 9,75) Maar goed, ik had voorlopig iets te lezen, ook fijn voor in het vliegtuig…

Ik had in de reisgids een aantal “homovriendelijke” uitgaansgelegenheden gevonden en dat zijn over het algemeen ook plaatsen waar de acceptatie van transgender personen bovengemiddeld is. (In Praag was ons dat prima bevallen.) En ook voor de vele T’tjes die mijn blog lezen, leek het me nuttig om iets over die plekken te vertellen. Helaas bleek dat erg tegen te vallen. De beide uitgaansgelegenheden die genoemd werden, zagen er uit of ze al maanden dicht waren. Niets te beleven daar.

Nee, laten we liever gewoon gaan eten! Ik had mijn zinnen gezet op “Sahara Tent”, maar toen we dat eenmaal gevonden hadden, zag het er erg onaantrekkelijk uit. We waren inmiddels doodmoe van het sjouwen door Victoria Street en kozen de dichtstbijzijnde eetgelegenheid: “Iguana” (203 Victoria Street) Dat bleek een schot in de roos! We hebben daar werkelijk heerlijk gegeten.

This post is also available in: Engels