Evelien's Dagboek

Assertief

Mijn collega H sprak me aan met mijn vroegere, mannelijke naam. Ik schrok er van en ook mijn andere collega, M, schrok. M en ik keken elkaar aan.
“Hoe kan hij dat nou doen?” vroegen mijn ogen.
“Je moet er iets van zeggen, nu!” zeiden de ogen van M.

Maar ik zei er niks van en het gesprek kabbelde voort. Mijn blik kruiste opnieuw die van M.
Mijn ogen zeiden: “Nu is het te laat om nog iets te zeggen.“
“Slap hoor“, zeiden de ogen van M.

Gelukkig gebruikte H toen nog een keer mijn oude naam. En toen heb er meteen iets van gezegd. Ik wil met “Evelien” aangesproken worden. Het is goed dat het meteen een tweede keer gebeurde, want nu kon ik mijn verzuim goedmaken. Als ik dat niet gedaan had, had me dit incident nog een hele tijd dwars kunnen zitten. Zo gaat dat, als je niet assertief genoeg bent!

This post is also available in: Engels