Homepage
DagboekDe Nieuwe Kleren van de Keizer
Intussen begonnen we aan de voorbereidingen voor Kiki’s theaterproductie “De Nieuwe Kleren van de Keizer”, een stuk op basis van de verhalen van transgender mensen, vormgegeven op basis van sprookjes van Hans Christiaan Andersen en gespeeld door de mensen zelf. Lees verder…
Ons Meisje in strijd met haar Jongenslijf
Vanavond was bij T&T-Eindhoven de Belgische schrijfster Wendy Iven te gast. Zij presenteerde haar nieuwe boek “Ons Meisje in strijd met haar Jongenslijf” (ISBN 978 908834561 6). Er was erg veel belangstelling voor: De graffity-zaal zat echt stampvol. En de toeschouwers werden niet teleurgesteld: Wendy praatte ruim een uur lang over het boek en over haar persoonlijke beleving van hoe het is om een transgender kindje groot te brengen. Hoe ga je daarmee om in je gezin? Hoe reageert de omgeving? En wat doe je dan weer met die reacties?
Achterop het boek lezen we: “Niets in het leven zou zo vanzelfsprekend moeten zijn als: ik ben een jongen, of: ik ben een meisje. Sommigen echter werden door moeder natuur op dat vlak in de steek gelaten. Zo ook ons dochtertje. Ze beleeft een snoepjesroze meisjeswereld vol poppen, juweeltjes, dansende krulletjes en frivole baltettutuutjes. Veel geluk, maar nog meer traantjes want ze vecht een verbeten strijd tegen haar jongenslijf. Ze tracht de tralies, opgetrokken door de verwarring en verbazing maar ook door het disrespect en de arrogantie uit de omgeving, te verbreken opdat ze een leeg zorgeloos kinderhoofd zou kunnen genieten. Wij strijden met haar mee onder de leuze: wees maar gewoon jezelf, er zijn er al genoeg anderen! Dit boek gaat over haar leven, over Pieke. Geslacht: mannelijk? Neen: vrouwelijk, maar net niet …
Wendy Iven, Bilzen, 32 jaar, geslacht: vrouwelijk. Lesgeven is haar passie, haar twee dochters (8 en 9 jaar) zijn haar heldinnen en creativiteit is haar tweede ik. Ervoor gaan en doorzetten behoren tot haar sterkste karaktertrekken. Onrecht doet haar huiveren. Dit bleek een geknipte mix toen ze het voorrecht kreeg om mama te zijn van een kindje dat voor de maatschappij ‘anders’ is: een jonge dame in een jongenslijfje. Ze vocht voor haar aanvaarding. Ze vecht en ze zal vechten. Ze schrijft erover. Dat is haar wapen, met als doel: sensibiliseren, doen inzien dat iemand pas ‘anders’ is als hij anders behandeld wordt.”
Een transgender kindje kan zich geen betere moeder wensen dan Wendy en met dit boek doet ze ook veel goed voor andere moeders en hun kinderen!
Eerdere T&T-avonden:
mei 2009, april 2009, maart 2009, december 2008, november 2008, oktober 2008, september 2008, juli 2008, mei 2008, maart 2008, februari 2008, december 2007, november 2007, oktober 2007, maart 2007, februari 2007, januari 2007, december 2006, november 2006, oktober 2006, september 2006, augustus 2006, juli 2006, juni 2006, mei 2006, april 2006, maart 2006, februari 2006, januari 2006, december 2005, november 2005, oktober 2005, september 2005, juli 2005, juni 2005, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
De Kracht van Ontmoeting
Vandaag was de grote dag: optreden van Julia in Theater Zuidplein in Rotterdam in het kader van “De Kracht van Ontmoeting”. De Kracht van Ontmoeting is een project waarin 50+zangers worden gekoppeld aan jongeren onder de 25 jaar. Zo vormden ze “Dynamic Duo’s”. Het gaat dus om een ontmoeting tussen jong en oud (de jongste deelnemer was 14, de oudste 84), maar ook om een ontmoeting tussen verschillende culturen (er waren deelnemers in alle huidskleuren en uit heel veel verschillende landen van over de hele wereld).
Ik ging helemaal los met mijn camera en heb een heleboel foto’s en filmpjes gemaakt. Julia mocht vandaag niet haar eigen lied zingen, zoals onlangs in Eindhoven, want dat paste niet in het format van het programma. In plaats daarvan zong ze, samen met Jimmursia “Zeur niet”. (Dit nummer is in 1968 geschreven door Annie M. G. Schmidt voor Conny Stuart.)
Zeur niet! — Julia & Jimmursia:
I’ve got the Music in Me — Marvin & Anne + Marleen & Ninik:
De middag werd geopend door de Rotterdamse rapper Winne. Rap-muziek zegt mij niet zo veel, maar veel jongeren zijn er dol op. Er was dan ook al snel een geweldige sfeer in de zaal. Er werden veel bekende nummers opgevoerd, zoals ‘Big Spender’ en ‘You’ve got a friend’. Maar ook minder bekende. Muzikaal hoogtepunt (naar mijn smaak natuurlijk) was het Portugese lied ‘Beju de Saudade’. Daarmee wonnen Americo en Rosie dan ook de publieksprijs op deze middag.
Beju de Saudade — Americo & Rosie:
Een ander groot succes was het duo Brigitta en Tim. Brigitta begon met het opera muziekstuk ‘Spiel mir das lied’, maar aan het eind kwam Tim het podium op en zette het optreden voort als “human beatbox”. Dit was een enorme verrassing en een geweldig contrast; de zaal ging uit zijn dak! 
Ik was ook erg onder de indruk van het optreden van Maria en Harry, Zij zongen Somewhere… Ze zijn niet in de prijzen gevallen, maar volgens mij hadden ze zeker een prijs verdiend!
Somewhere! — Maria & Harry:
Ook Julia viel op deze eerste middag niet in de prijzen, maar wel op de derde middag, waar ze de juriprijs in de wacht sleepte. En dat betekent, dat ze samen met de andere prijswinnaars nu op tournee gaat door het land!
Als uitsmijter van de middag met optredens van de Dynamic Duo’s was er deze professionele solo van Anne.
Als sterren aan de hemel staan — Anne:
Niets zeggen — Elly de Vries
Boekbespreking: “Niets zeggen” van Elly de Vries (ISBN 90 6249 497 8 / 978 90 6249 497 2)
Dit is echt een heel goed boek over een jonge transgender. Het is geschreven in romanvorm. Op de achterkant de volgende tekst:
Mik heeft het moeilijk. Op de basisschool is hij in elkaar geslagen door Thomas, die Mik een mietje vindt. Helaas blijkt Thomas naar dezelfde middelbare school te gaan als Mik. Meike is verliefd op Mik, omdat hij anders, zachtaardiger is dan de andere jongens. Maar als zij Mik wil vertellen dat ze verliefd is, vertelt hij haar zijn geheim. Meike is zo kwaad en teleurgesteld dat Mik niet hetzelfde voelt voor haar, dat zij zich door Thomas laat verleiden wraak te nemen op Mik. Mik is ondertussen doodsbang dat Meike zijn geheim op school zal vertellen.
Een uniek boek over verliefdheid, pesten en het vinden van je eigen identiteit.
Met een ruk staat ze op, veegt haar spullen bij elkaar en propt ze in haar rugzak. “Wat doe je?” “Ik ga”, zegt ze kortaf en gooit haar rugzak over haar schouder. Voor hem uit rent ze de zoldertrap af. “Wacht!” roept hij. “Meike!” Maar ze is al halverwege de tweede trap. Bij de voordeur blijkt ze staan. Haar jack. Ze moet haar jack nog hebben. “Blijf nog even, ja?” Mik komt de trap afgehold en gaat tegenover haar staan. Hij legt en hand op haar bovenarm. “Alsjeblieft. Ik heb het nog nooit aan iemand verteld. Jij bent de eerste. Je vindt het gek, hè?” Zijn stem trilt een beetje.
Tja, Mik voelt zich een meisje. Eigenlijk is Mik Kim! Ik vind het geweldig dat er zulke boeken zijn voor jongeren. Wie weet hoe anders mijn leven verlopen zou zijn, als er in mijn tijd op school zulke informatie beschikbaar was geweest…
Fotoshoot
Onze vriendin uit Groningen is verwikkeld in een strijd met de verzekeringsmaatschappij. Twee maanden geleden was ik al zo verbaasd dat zij van alles voor elkaar kreeg, wat bij mijn verzekeraar niet wilde lukken, maar het valt blijkbaar toch tegen. Haar verzekeraar heeft twee maanden lang getreuzeld en smoesjes verzonnen om de boot af te houden en nu had ze dan eindelijk een standaard-briefje ontvangen, waarin stond dat haar borstvergroting niet vergoed zou worden.
Ze is echter nog niet van plan om het erbij te laten zitten, wil nu proberen om een medische verklaring over de noodzaak van deze ingreep te krijgen. Tja, je hebt best kans dat verzekeraars uiteindelijk toch vergoeden om maar van het gezeur af te zijn, we zullen zien hoe dit verder verloopt…
Kiki Jaski was vanavond ook aanwezig in Eindhoven. Ze heeft in de afgelopen maanden een hoop interviews gedaan met transgenders en ze is nu van plan om een theaterproductie te gaan maken. Binnenkort meer daarover!
Vorige maand was wegens ziekte de fotostudio van Wendy Steenmans niet door gegaan. En nu had ik er helemaal niet meer aan gedacht. Julia en ik waren dus ook niet voorbereid. Geen extra mooie kleding, geen make-up. Maar we wilden wel op de foto, we moesten zelfs! Gelukkig konden we van Kiki wat make-up spullen lenen.
Wendy is echt een hele goede fotografe en ze heeft een hele serie foto’s gemaakt van Julia, van mij en van ons samen. Het is de bedoeling om één of meer van die foto’s te gaan gebruiken in de transgender foto-expositie. Maar ik denk dat er ook heel goed materiaal bij zit om op andere manieren te gebruiken.
Eerdere T&T-avonden:
april 2009, maart 2009, december 2008, november 2008, oktober 2008, september 2008, juli 2008, mei 2008, maart 2008, februari 2008, december 2007, november 2007, oktober 2007, maart 2007, februari 2007, januari 2007, december 2006, november 2006, oktober 2006, september 2006, augustus 2006, juli 2006, juni 2006, mei 2006, april 2006, maart 2006, februari 2006, januari 2006, december 2005, november 2005, oktober 2005, september 2005, juli 2005, juni 2005, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Euro Plus Brabant
Vandaag gingen we naar “Euro Plus Brabant”; een songfestival voor 50-plussers. Het festival was georganiseerd door Warner Werkhoven van de Kunstbalie en werd gepresenteerd door Anemoon Langenhoff.
Twaalf zangers en zangeressen werden ge-interviewd en brachten een lied ten gehore. Normaal gesproken is dit niet iets waar ik voor uit mijn luie stoel zou komen… Maar Julia deed ook mee! Zij zong haar zelf geschreven en gecomponeerde smartlap “Ik kom uit asperling”.
Video-opnamen van deze middag zijn nog beschikbaar bij CityTV: deel 1 en deel 2.
De muzikale leiding van het geheel was in handen van Paul Mayer, die een heel mooi arrangement van Julia’s muziek had gemaakt.
En… Julia won! Ze was één van de drie winnaars. De beide andere winnaars waren Ninik Yuriani en Harry van den Berg. De prijs bestond uit een optreden op het Euro Plus Songfestival in het Zuidpleintheater in Rotterdam. We kunnen dus nog meer optredens van Julia tegemoet zien!
De deelnemers waren:
Gloria Remmen: Ein schöner Tag (Amazing grace), Newton/ Tomlin
Harry van den Berg: Somewhere over the rainbow, George Gershwin
Julia Rubingh: Ik kom uit Asperling
Ineke Wijtzes: My heart will go on (Titanic), James Horner
Martha Kort: Well, I’m a rake
Femke Fritsma: Kom ga met me mee
Beatrix Eijck: Da lobbi vo mi kondre
Irène Burke: Abide with me
Ninik Yuriani: Biarkan Bunga Berkembang
Loek Rood: Just help yourself, Tom Jones
Christine Does: Süser die Glocken nie klingen, arr. Dick Martens
Joyce Radesey: Cempaka Wangt
Constance Barend Franzani: Don’t cry for me Argentina, A.Lloyd Webber
Stil
Het was deze maand een vrij stille avond bij T&T-Eindhoven. Verschillende mensen waren ziek. Om te beginnen ontbrak de echtgenote van onze gastvrouwe Sylvia. Ze lag met een ernstige hernia thuis op bed. Ook de geplande foto-sessies van Hans en Wendy gingen niet door, omdat Hans ziek was. En ik had me er nog wel op voorbereid om vanavond mooi op de foto te gaan!
Maar wat het meest in het oog (en in het oor) sprong was het ontbreken van onze vaste DJ Silvia. Ook zij had enorm last van haar rug en kon daardoor niet komen.
Dan merk je pas, hoe bepalend de aanwezigheid van de DJ is voor de sfeer op de avond. Er wordt wel eens geklaagd dat ze de muziek wat te hard aanzet, maar je kunt altijd uitwijken naar een andere ruimte als je er last van hebt. Het brengt gewoon een heleboel gezelligheid in de zaak en Silvia weet ook altijd het publiek goed te bedienen, door voor iedereen wel iets te draaien.
Na leek de avond opeens veel meer op de avonden in Rotterdam of Nieuwegein: Een praatclub. Hoewel er heus wel muziek gedraaid werd, kan die van het barpersoneel nou eenmaal niet de toegewijde aandacht krijgen die Silvia er altijd aan geeft.
Het was voor mijn gevoel ook minder druk dan anders, misschien bleven de gasten korter dan gebruikelijk? Ik weet niet of het aantal bezoekers ook kleiner was vanavond.
Er werd vanavond dus volop gepraat. Zelf praatte ik met iemand, die ongeveer gelijk met mij op ging bij de behandeling en de operatie en die ook, net als ik, bij de VU is geopereerd. Toch hoor je steeds vaker dat mensen liever naar Thailand gaan. En ook dat het ze vaak lukt om dat toch van de verzekering vergoed te krijgen en dat het resultaat vaak mooier is.
De psychologische begeleiding zoeken ze vaak bij Tanja van Hengel in plaats van bij de VU en hoewel verzekeringen beweren dat vergoeding alleen mogelijk is als de diagnose door de VU is gesteld, blijk dat vaak ook niet te kloppen.
Zelf ben ik iemand die braaf achteraan de rij aansluit en alles volgens de regels wil doen, maar het blijkt dus dat mensen die zelf meer rondshoppen en blijven zeuren om hun zin te krijgen vaak sneller en beter resultaat krijgen dan ik. Eerlijk gezegd doet dat me wel pijn. Je zou verwachten dat iedereen dezelfde rechten heeft en dezelfde mogelijkheden krijgt, maar zo is het dus niet. Als ik jaren geleden had geweten wat ik nu weet, is er grote kans dat ik voor een andere weg gekozen zou hebben.
En eigenlijk denk ik nog steeds dat het misschien goed kan zijn, om zelf ook eens bij Tanja aan te kloppen. Want qua psychologische begeleiding heeft de VU mij na de operatie laten vallen als een baksteen, ik kan het niet anders zeggen. Juist een specialist als Tanja kan me misschien nog steeds helpen om (nog) beter mijn draai te vinden in het leven als vrouw.
Eerdere T&T-avonden:
december 2008, november 2008, oktober 2008, september 2008, juli 2008, mei 2008, maart 2008, februari 2008, december 2007, november 2007, oktober 2007, maart 2007, februari 2007, januari 2007, december 2006, november 2006, oktober 2006, september 2006, augustus 2006, juli 2006, juni 2006, mei 2006, april 2006, maart 2006, februari 2006, januari 2006, december 2005, november 2005, oktober 2005, september 2005, juli 2005, juni 2005, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Weg met die container!
[ 2010-04-15: Verschillende mensen hebben geklaagd dat er sinds het verhaal over die stomme container niks nieuws meer op mijn site is verschenen. Tja, ik heb mijn hele site moeten ombouwen, omdat Blogger besloten heeft om de manier van publiceren die ik voor mijn blog gebruikte (via FTP) af te schaffen. Hopelijk hebben jullie van dat ombouwen weinig of niets gemerkt: Het was allemaal werk "achter de schermen". Van nu af aan gebruik ik WordPress in plaats van Blogger en dat heeft eigenlijk alleen maar voordelen! ]
Terug naar de chronologie van mijn verhaal. Op 18 maart kwamen eindelijk de mannen van Van Gansewinkel om de container op te halen. Eerst met een busje, toen met een vrachtwagen en uiteindelijk met een containervrachtwagen.
Het is de bedoeling dat zo’n containerwagen het ding aan boord trekt met behulp van een hijsarm. Maar het lukte niet. Ze konden hem een klein stukje optillen, maar dat was ook alles.
Gelukkig weet Julia altijd raad. Ik weet niet, wat ze tegen die mannen gezegd heeft, maar ze gingen het nu vanaf de andere kant proberen.
En dat lukte! Al snel stond de container veilig achterop een vachtwagen en hij werd afgevoerd. Nu alleen nog die rommel op de straat… Julia overhandigde de heren een veger en blik en ze gingen braaf aan de slag…
Container (2)
Vanmiddag zat ik rustig achter mijn computer, toen ik een enorme dreun hoorde. Verschrikt holde ik naar beneden om te kijken wat er aan de hand was. Het bleek dat het lawaai veroorzaakt was door de container die al een tijdje bij ons in de straat stond. De buren aan de overkant van de straat hebben hun huis verbouwd en de container was bedoeld om het puin af te voeren. Maar nu bleek, dat hij te zwaar geworden was.
Er was een vrachtauto gekomen om de gevulde container op te halen en toen was de haak afgebroken. Het ding was nu helemaal vervormd en het lag half op de straat, half op de stoep. Je kunt ook zien dat hij nu lek was, want het puin begon er uit te komen.
De vrachtauto is onverrichter zake weer vertrokken….
Nep-transseksuelen
Vandaag kwam ik een pagina tegen over nep-transseksuelen.
Hier ben ik wel van geschrokken. Ik weet dat je niet alles moet geloven, wat je op het Internet leest, maar je hebt niet altijd door, dat je in de maling wordt genomen. Het is wel zeker dat ik jaren geleden ook sommige van die nep-transseksuelen heb gezien op Internet en dat ik geloofd heb dat ze echt waren!
Het gaat dus om pagina’s van personen die in het echt helemaal niet bestaan, of van mensen die hun eigen gezicht inplakken in een foto van een fotomodel, of die foto’s van iemand anders plaatsen en claimen dat zij dat zijn. Nog even afgezien van de copyrights die daarmee geschonden worden, is er nog een ernstig probleem: Mensen met genderdysfore gevoelens kunnen op die manier heel onrealistische verwachtingen krijgen van de mogelijkheden van een geslachtsverandering.
Al die URL’s bij www.geocities.com, die nog steeds in mijn links stonden. Waren ze allemaal nep? Ik ben gaan zoeken… Nee, niet alles was bedrog. Er waren zelfs pagina’s bij van mensen die ik IRL gekend en ontmoet heb. Maar alles stond door elkaar! Het kan niet anders dan dat ik er af en toe ingevlogen ben.
Een klein onderzoekje naar mijn oude links toonde aan, dat ze bijna allemaal niet meer werkten. Gelukkig maar, dan zetten ze ook geen mensen op het verkeerde been. Maar van de andere kant vind ik het jammer dat niet alles terug te vinden was, want ik zou wel eens willen weten, of ik naar nep-sites heb gekeken en, zo ja, welke invloed dat op me heeft gehad.
Ik ben ook nog gaan zoeken met behulp van de WaybackMachine. Daarmee kun je pagina’s die allang zijn weggehaald van Internet nog steeds bekijken. Zo heb ik nog wel wat sites terug kunnen vinden.
De sites die ik destijds gezien heb bleken over het algemeen niet die sites die Andrea noemde. En sommige van de sites waar ik destijds naartoe gelinkt heb, waren nog steeds het lezen waard, ook al bestonden ze niet meer.